گر چه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ و روی آستینشان

مردمی که نام هایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده سرودنم

درد می کند...

 (قیصر امین پور)

ای قلب من بارانی ات کردند و رفتند

کنج قفس زندانی ات کردند و رفتند

در سایه های شب تو را تنها نوشتند

سرشار سرگردانی ات کردند و رفتند

احساس پاکت را همه تکفیر کردند

محکومِ بی ایمانی ات کردند و رفتند

هرشب تورا دعوت به بزم تازه کردند

در بزمشان قربانی ات کردند و رفتند

زخمی که رستم از شَغاد قصه اش خورد

مبنای این ویرانی ات کردند و رفتند  

تف و لعنت به تو ای عشق!

که منو دیوونه کردی...

خونه ی آباد من رو

اینجوری ویروونه کردی...

تف و لعنت به تو ای عشق!

که منو دیوونه کردی...

خونه ی آباد من رو

اینجوری ویروونه کردی...

تف و لعنت به تو ای عشق!

که منو دیوونه کردی...

خونه ی آباد من رو

اینجوری ویروونه کردی...

تف و لعنت به تو ای عشق!

که منو دیوونه کردی...

خونه ی آباد من رو

اینجوری ویروونه کردی...

تف و لعنت به تو ای عشق!

که منو دیوونه کردی...

خونه ی آباد من رو

اینجوری ویروونه کردی...

تف و لعنت.. تف و لعنت..

تف و لعنت به تو ای عشق!!

چه قدر مردم آسان گرفته اند مرا

مگر ز جوی آب گرفته اند مرا

همیشه سایه شدند و مرا قدم زده اند

همیشه گرگ ... به دندان گرفته اند مرا

چه قدر از تو بخواهم، چه قدر نگذارند

در ابتدای تو پایان گرفته اند مرا

×××

و من مجسمه انتظارشان شده ام

چنانکه گویی؛ سیمان گرفته اند مرا

کنار پنجره مجبورم از تو ننویسم

و چشم های تو باران گرفته اند مرا

که در لقمه ی حرامیان طمع اندوخته است...

این هم از چشم هایم...

خندید

نگاهم را

لا به لای شعرها

پنهان کرد

تا دیگر به جای تو

تاس نیندازم

سرما

سیلی های تو...

و صورت سرخ من

او از چشم هایت برایم شال می بافت

...تاس هایم

روی زمین

چوب عصیانم

چقدر بی صداست

این بار

چشمان مرا دور گردنت گره می زند

سردت می شود

من

جای خالی چشمانم را

نقاشی می کنم

و لبخند کمرنگ او را...

(نسرین دارا)

چقدر مشتاق ندیدنت هستم نازنین!

قسمت همین بود

که زمستون اول بهار واخر پاییز ما باشه

قسمت همین بود

که روی برف بسازمتو پشت برف گمت کنم

حالا که نفسام گز گز می کنه   

حالا که چشام نه به سوز سرما که به سوز نبودنت کرخ شده

حالا که هر گوشه ی زندگی ی تیکه از لحظه هاتو پیدا می کنمو بو می کنمو دوره می کنم

حالاست که می فهمم

زمستون امسال ی حسه نه ی فصل

زمستون امسال ی قراره نه ی حقیقت

زمستون امسال خیلی حقیقی و طولانی

زمستون امسال انگار تموم نمی شه

زمستون امسال هر روز داره شروع می شه

هر روز سردتر از دیروز

سردتر و سردتر...

(فرزاد حسنی -هفت شنبه)

 هیاهوی دانشگاه ها، مدرسه ها،...

فصل، فصله امتحاناته. حاصل خر زدن ها  یا سوت زدنای یه ترم، تو این چن هفته رو میشه. میشه از امتحان حرف زدو از تقلب نگفت؟

داستان این واژه بر می گرده به همون کلاس اول دبستان، زنگ املا و خانوم معلمی که می گفت: کیفاتونو بزارین وسط نیمکت، سراتون رو برگه هاتون باشه...و تو هنوز نه به درس "ق" رسیده بودی و نه "ل" اما تقلب رو خوب بلد بودی.

با خودمون روراس باشیم. چن نفر می تونن ادعا کنن تا حالا هیچ جوری تقلب نکردن؟ حتی ی نگاه دزدکی به برگه ی بغل دستی؛ یا ی سوال کوچولوی زیر زبونی؛ یا هر چهار گزینه رو سیاه کردن به امید اینکه موقع تصحیح حواسشون نباشه؛ یا...چن نفر می تونن ادعا کنن؟

وقتی دوستت معدلش "الف" میشه و تو معدل "ب" رو به زحمت تو کارنامت جا میدی، حاضر میشی تن به هر کاری بدی تا از دوستت کم نیاری. البته من بعد از اینکه نزدیک بود چوب زیاده خواهیمو با ی صفر کاملا تو خالی بخورم، پشت دستمو داغ کردم تا به نمره های دریافتی از هوشم قناعت کنم. بعد اون ماجرا می خواستم قسم بخورم که دیگه نه به کسی تقلب بدم نه تقلب بگیرم!!! اما نشستمو عاقلانه فک کردم دیدم نه....نمیشه...چه فایده داره قسم دروغ خوردن...وقتی سر جلسه ی امتحان آسفالت میشی مجبوری که یکم از تراوشات ذهنی بقیه استفاده کنی...کی گفته به اشتراک گذاشتن اطلاعات بده...

اصلا در کل این ی واقعیته که میز امتحان، تقلب آوره...اگه مراقبا رو هم پشت میز امتحان بزارن، تقلب می کنن و این نشون دهنده ی نوعی عادت اجتماعیه...

قبل ترا اوضاع بهتر بود، اما فقط  ی کوچولو. اون وقتام هیچ امتحانی نبود که بدون تقلب سپری شه. تقلب عضو جدایی ناپذیر امتحانا بود. با همه ی برگه های از پیش نوشته شده ی پنهون، با همه ی پچ پچ ها، برگه عوض کردنا، جاسازی فرمولا و عددا و رابطه ها تو ماشین حساب، ضربه هایی که به صندلی جلویی زده میشد و نمره هایی که در نهایت حاصل درس خوندنو سختی کشیدن نبود. این روزا اما اوضاع از اینم بدتره. حالا تو خیلی از کلاسای دبیرستانا و دانشگاه، بچه ها با سازماندهی کامل سر جلسه میان با پیش بینی همه ی شرایطو اتفاقا. اینجا برنامه ریزی برای تقلب کاری مهم تر از درس خوندنه. ی کار پیچیده تر و کارآمدتر. درس خوندن سخته و نمره گرفتن از اونم سخت تر. وقتی که با تقلب نمره ی قوبلی گرفت، بی خوابی کشیدن و تحمل سختی و مرارت برای حل مسائلو حفظ کردنو فهمیدن درسا کار عاقلانه ایه؟ همه در تلاشنو روشا هر روز مدرن تر و کشفشون مشکل تر میشه. استادا واقعا چی فکر میکنن؟ فک میکنن هم هی این نمره ها واقعیه؟ واقعا متوجه نمیشن که راه حلا این همه به هم شبیه و بچه ها سر امتحان این همه این طرفو اون طرف رو نگاه میکننو مشکوک میزنن؟

غزاله جز معدود آدماییه که فکر می کردم تو زندگیش تقلب نکرده. آدمی که میخواد سالم زندگی کنه و  جوری نفس اماره رو توی دستش گرفته و خفه کرده که میتونی با خیال راحت همه چیو بهش امانت بدی. اما وقتی ازش ی چن تا سوال کردم، بس که صادقه نمیتونه انکار کنه که حتی اونم تو دوران تحصیلش تقلب کرده. اونم تقلب سالای راهنمایی رو میگه، وقتایی که هنوز اونقدر بزرگ نشده بود که بتونه واسه خودش تصمیم بگیره...اما بعد که تعریف میکنه می بینم تو دانشگاه هم مجبور شده تقلب کنه. یعنی تقلب برسونه. اینکه توی رودرواسی گیر کنیو از شرمو حیا مجبور باشی به بغل دستیت جواب برسونی هم تقلبه و غزاله قبول میکنه که گاهی چاره ای نداشته جز اینکه تن بده. اگر چه خودشو  نمی بخشه. میگه اگه می تونستم، اگه متهم به نامردی نمی شدمو اگه طردم نمی کردن، تقلب نمی رسوندم.

غزاله میگه این عادلانه نیست که کسی که درس خونده همون نمره ایو بگیره که آدم بی خیال. غزاله آدم با وجدانیه. میگه تمام شرایط تقلب هم که مهیا بوده باز تقلب نکردم. میگه امتحانی بوده که استاد جلسه رو ول کرده و همه بلند شدن به این ور و اون ور رفتن و برگه جا به جا کردن ولی بازم تقلب نکردم. میگه صفر گرتم اما بازم تقلب نگرفتم. بهش میگم چه فرقی داره، همینکه گزارش کار آزمایشگاه یا حل تمرین رو هم قبل از کلاس از کسی بگیریو بنویسی ی جور تقلبه، دوزش پایین تره اما بالاخره تقلبه. میگه نکردم! تمرینام رو برداشتن کپی کردن، اما خودم تمرین حل نکرده سر کلاس رفتم، وقتی که وقت هم داشتم بازم تمرینو نگرفتم از روی دست کسی کپی کنم. میگم چه فایده داره؟ تو درستم بهتر باشه نمره نمی گیریو میفتی، طرف هیچی نخونده واحدو پاس میکنه. میگه اینطوری راحت ترم. توی دلم میگم چن تا غزاله داریم تو دنیا. چن نفر ممکنه اینطوری زندگی کنن.

خواستم ضربه فنیش کنم، ازش پرسیدم توی ی خیابون ماشینا کیپ تا کیپ ایستادنو همه جاشم توقف ممنوعه. اگه ماشین داشتی چه کار می کردی؟ اگه وایستی خلاف قانونه، اگه بخوای دنبال جا بگردیم چن ساعت علاف میشیو شاید تا چن خیابون اون طرف ترم جا گیرت نیاد. میگه اگه ماشین داشتم زیر یکی از همین تابلوهای توقف ممنوع پارک می کردم! آدم تا کجا می تونه مقاومت کنه؟

تو دنیایی که هیچ قاعده ای به قاعده نیس، کیه که حتی تو صف نانوایی! بره و با صاحبش سلام علیکم داشته باشه و بایسته اخر صف؟ کیه که بتونه لای کتابو باز کنه و تقلب نکنه؟ نمرتون شده 9.5 و استاد مهربونه و میشه با یکم چونه زدن نیم نمره رو گرفتو واحدو گذروندو ی ترم دیگه سر همین کلاس ننشت ( در مورد دانش آموزا دادن امتحان تو شهریور ) چن نفر حاضرن روی همه چیز پا بذارنو قید نیم نمره و واحد و دنیا رو بزننو به وجدانشون فکر کنن؟

خلاصه اینکه خیلی که خودمو بکشم همین قدر صداقت دارم که بگم خودم تو زندگیم صد بار تقلب کردم و لیاقت حرف زدن راجع به تقلب رو ندارم. خیلی که خودمو بکشم همین قدر می تونم بگم که بعضی وقتا ی ذره وجدادن درد می گیرمو همینو هم خیلیا نمی گیرن. خیلی که خودمو بکشم می تونم به این نتیجه برسم که آدم باید حق کسیو نخوره، اگه نه اون تقلب کردن سر امتحانو اینا...اینا خوردن حق دیگران نیست؟

( امروز دومین امتحانمو دادم...باورم نمیشه ولی حتی ی دونه سوالم تقلب نکردم...البته دروغ نگم دلم میخواستا...موقعیت نبود...یعنی اینکه تا الان کاملا پاک پاک موندم...فک کن...به خودم امیدوار شدم...)

«یادداشت های یک بچه مثبت»

چه خوب شد که رفتی...از اولین روزی که دیدمت فقط ی لبخند رو به خاطر دارم. روز ثبت نام توی صف بودی. مغرور و خوددار. اما من از همون وقت شیطونی می کردمو شنگول بودم. خیلی دخترای دیگم اونجا بودن، اما فک کنم از همون اول تو بودیو بقیه همه رهگذر بودن. به هر کدوم ی چیزی می گفتم اما چشمم پیش تو بود. نمی دونم فرما رو چطوری پر کردم و بعدا فهمیدم که تو یکی از اونا نوشتم که کمک هزینه نمی خوام؟! باید می رفتم انقلاب که نرفتم. راننده داشت با صدای خواننده ای که توی ضبط می خوند سوت می زد و منم به طرز ابلهانه ای دلمو به شعرای صد تا ی غاز سپرده بودم.

تو اومده بودیو دلم بدجوری می زد. اون شب گذشتو دانشگاهو کلاسو ترمو واحدو استادو اتاق 201 و 405 و 102 و کتابخونه و سلفو آزمایشگاهو هزار داستان دیگه. اینا همه به کنار و ی سلامو علیک معمولیو ی لبخندو ی شب نخوابیو با چشای پف کرده سر کلاس صبح چرت زدنو تو اومده بودیو همه چیز رفته بود. 3 ساعت با سشوار با موها ور رفتنو 10 ساعت واسه خریدن ی پیرهن بالا و پایین رفتنو کل شهرو گشتن. 3 ساعت زیر بارون قدم زدنو سرما خوردنو سینوزیت گرفتنو 4 ساعت با تو قدم زدنو از کارو زندگی موندن. تو اومده بودیو زندگیمو به هم زده بودیو چه شیرین بود لحظه هایی که همه چیزو ی طور دیگه ای می دیدمو با ی لبخند تو ی هفته شاد بودمو بعد هم دلهره و دلپیچه و 4 ساعت به دیوار خیره شدنو آه کشیدنو غذا نخوردنو از همه ی این کارا لذت بردن که میون جمع بودنو نبودن، عجب لذتی داره عاشق شدنو 100 کیلومتر خیابونا رو متر کردنو زمان رو نفهمیدن. گریه کردنو بی دلیل خندیدن.

چه خوب شد که رفتی. و چه خوب شد که سه چهار ماه بیشتر طول نکشید. که حالا هیچ موسیقی سرهم بندی شده ای رو گوش نمی کنمو از هیچ تصویر مهملی لذت نمی برم. که دیگه مثه مجسمه 10 ساعت به دیوار خیره نمی شم و شبا زود می خوابم، 10 تا کتاب خوب خوندمو اگه این تابلوی آخریمو تموم کنم به اندازه ی ی نمایشگاه کار دارمو زندگیم از این رو به اون رو شده. نقاشیایی کشیدم که خودمم باورم نمیشه. رویاهایی که حتی از تو و با تو بودنم شیرین تر و قشنگترنو همه ی اینا بعد اون ساعتای علافی ای که به عاشق بودن سپری شد، اتفاق افتاد.

چه خوب شد که رفتی که دیگه پا به پات توی خیابونا و توی کافی شاپا و پای ویترینای مغازها رژه نمی رم که هر حرفی رو 100 بار بزنمو از رنگ صندلیای ماشینتون بپرم به مهمونی سال گذشته ی دختر عمم و همه ی اینا به خاطر لذت هم صحبتی با تو... که هی قهر و ناز و زنگ زد یا بزنم یا نزنم بهتره و 10 تا واحد بیفتمو تموم پولامو خرج قهوه و سان کیکو  چایی گلاسه کنمو دلم خوش باشه که عشقو عشق بازی...اولین مقاله رو نوشتمو کلی کار روی سرم ریخته و با استادا بحث فلسفی می کنمو 2 تا کتاب خوندم. از وقتی که تو رفتی به جای شعرای درپیتو هی قلمو توی انگشت چرخوندن 4 تا داستان خوب نوشتم.

چه خوب شد که رفتی که همه ی نمره هام از 17 پایین تر نمیانو همه ی جور دیگه نگام می کنن. ته دلم غمی دارم که وقتی میاد و میرم بیرون تنهای تنها و کلی لذت می برم که حتی لذتش از اون وقتایی که با هم بودیم هم بیشتره. پسرا و دخترا رو می بینم که میانو از کنارم رد میشنو میرن. لابد می گی که چه لذتی از دنیا می برن، راس میگی دیوانه و شیدان مثه خودم. تو اومده بودیو زندگیمو بهم زده بودی، ی آدم بی مصرفو لاابالی شده بودمو فقط آینه و تو و خیابون و عشق و بی خیال همه چیزای دیگه. تو اومده بودیو زندگیمو بهم ریخته بودی...چه خوب شد که رفتی...

 سفره ی عقد، حلقه، زن، بچه...

چگونه مي‌شود قـلـب داشـت، امـا نـبـخـشيـدش؟

چگونه مي‌شود چشم داشت، اما فرو افتاده نگاه داشتش؟

چگونه مي‌شود دســت داشــت، امـا در قــفــا پــنـهــان كــردش؟

چگونه مي‌شود ماسه نبود، روان نبود، جاري نبود، وقتي كه مي‌شود؟

چگونه مي‌شود جوانه نداد، شكوفه نداد، سبزه نبود، وقتي كه مي‌شود؟

چگونه مي‌شود شبـنـم نـبـود، زلـال نـبـود، آييـنـه نبـود، وقتي كه مي‌شود؟

چگونه مي‌شود نوازش نبود، نوازش نكرد، پريشان نكرد، وقتي كه مي‌شود؟

چگونه مي‌شود پرنده نبود، رها نبود، آسماني نبود، وقتي كه مي‌شود؟

چگونه مي‌شود آدمي بـود، امـا در سـيـنـه سـنـگ پــرورانــد؟

چگونه مي‌شود گوش كرد، اما نشنيد؟

چگونه مي‌شود نـگـــريــسـت، امــا نـديـد؟

چگونه مي‌شود زيست، اما دوست نداشت؟

چگونه مي‌شود ادامـه داد، امـا خـالـي بــود؟

چگونه مي‌شود بـــــــــود، امـــــا نــــبـــــود؟

چگونه مي‌شود ايـــن هــمــه هــراســيـــد؟

چگونه مي‌شود ايــن هـمــه تــنــهـــا بـــود؟

چگونه مي شود ايــن هـمــه "مـــن" بـــود؟

دل نوشته ای از طرف یلدا

فقط برای تو...

اقیانوس را برایت می شکافم

رود را برایت جریان می دهم

خورشید را برایت مهمان شب می کنم

به ماه می آموزم تا برای تو بدرخشد

ستاره را وادار می کنم تا برای تو چشمک بزند

روزها را برایت بی هیاهو و شب را برایت بی آرامش می کنم

جنگل را با درختان برایت سرسبز،

و علف های هرز را زیر پا له می کنم

چهره ی آفتاب گردان را از خورشید به طرف تو بر می گردانم

برف های کوه را پارو می کنم و دهانه اش را برای قدوم تو فرش شقایق می گسترانم

آتش فشان را می افروزم تا آسمان زندگی ات را نور افشانی کند

پرستو ها را پرواز می دهم تا برایت نوید بهار آورند

گل یخ را برایت لبریز از محبت، حرارت و عشق می کنم

باران را برای تازگی لحظه به لحظه ی احساست از آسمان می گیرم

به طوفان یاد می دهم تا برایت خنکای نسیم را تداعی کند

کرم شب تاب را فانوس راهت قرار می دهم

آب و آتش و شیشه و سنگ را فقط برای تو آشتی می دهم

افسانه هایت را لاله گون می کنم، سرخ و آتشین

به خاطر وجود تو کلاغ را در قصه ها به آشیانه اش می رسانم

کاری می کنم که عقربه های ساعت با هم مسابقه ندهند

مرغ عشق را تعلیم می دهم تا برای تو گل همیشه بهار بخواند

به خاطر تو نمی گذارم پروانه در حسرت شمع بسوزد

اجازه نخواهم داد تاریکی و تنهایی به دنیای ما راه یابد

قول خواهم داد تا او را شرمنده روانه ی خانه اش کنم

برای تو، من، برای تو، فقط برای تو، سرو را به تماشای بید می برم،

تا غرورش را از یاد ببرد...

برای تو می نویسم!

اما از ترس بدخواهان قطره های اشکم را نثار کلمات بی جانم می کنم تا حافظی باشند برای تو و من، از شر شیاطین انس و جن.

برای تو می مانم!

اما هراس دارم از بودن؛ می هراسم که گرگ های گله ی بی ناموسی مرا در هجوم طغیان خشم بربایند و مرا در گله ی معصومیت گوسفندها رها کنند.

برای تو می خوانم!

اما صدایم از وهم نابهنجاران گوش خراش، می لرزد و صدایم جرات ادا کردن نام زیبایت را ندارد.

برای تو می تازم!

اما نکند در این تازیدن ها، روزی برسد که طوفان بلا مرا در گردباد حسرت و ناامیدی بچرخاند و دیگر معنای تازیدن را از ذهن من برهاند.

برای تو ذره ذره آب می شوم!

اما نیاید آن روزی که ذره ذره وجودم در دریای بیکران عشق های فریبنده و دروغین غرق شود و دیگر اثری از من به جا نماند.

برای تو فدا می شوم!

اما دیگر هراسی از فدا شدن ندارم و آنقدر می روم، به امید دیدن روی ماهت و دست های گرم و وجود تابناکت، تا در عشق تو فنا شوم.

دیگر خیالی نیست نابودی! چه با تو، چه بی تو...

مساله وصل است چه با سلامت جسم، چه با تکه تکه های تن!

آنقدر می روم و می تازم تا در تلالو معرفتت ذوب گردم...

می روم تا دور

می روم تا منزل دوست

یا به مقصود رسم

یا به معبود رسم...

روزی که اتفاق افتاد

تو رو دیدم، برای اولین بار و هیچ حس خاصی نداشتم. همیشه بدم میومد و میاد از تموم دخترا و پسرایی که تا چشمشون به ی جنس مخالف می افته عاشق که چه عرض کنم، فک می کنن عاشق شدن. و بدم میاد از اون جمله ی معروفو کذایی که تا «تاچشمش افتاد به فلانی، ی دل نه صد دل عاشقش شد»...تو رو دیدم و هیچ حس خاصی نداشتم.

تموم عمرم رو تا اون روز فک می کردم من عاقلتر از این حرفام که عاشق بشم یا حتی کسیو دوس داشته باشم، من ی آدم منطقی ام که عقلش بر احساسش غالبه و هیچ حس خاصی نسبت بهت نداشتم. ی عمر بود که هر کی برام از عشقو احساس، و از معشوقش یا عاشقش حرف میزد، توی دلمو حتی گاهی وقتا رو در روی خودش می خندیدمو  می گفتم: «چه آدم بیکاری! مردم سفینه هوا می کنن، این بنده خدا عاشق شده. اصلا کدوم دختر یا پسری ارزش دوس داشتن داره؟ من که فک می کنم آدما بیشتر به خاطر نیازی که به هم دارن همدیگرو دوس دارن، نه به خاطر خود طرف بدون هیچ چشمداشتی!»، و هیچ حس خاصی نسبت بهت نداشتم.

با خودم می گفتم: «پسرا همه مثه همن. اگه ی روز یکی از اونا خواست دوسم داشته باشه خب شاید اجازه دادم ولی من حاضر نیستم شروع کننده ی این دوستی باشم، یعنی من، از ی پسر خوشم بیاد؟!، اونقدر که دوسش داشته باشم؟! عمرا.» و تو رو می دیدم، تقریبا زیاد، و هیچ حس خاصی نداشتم. و اون روز تو رو ندیدم و نمی دونم چرا سوزشی تو دلم بود، با اونکه صبحونه خورده بودم. فردام تو نبودیو بازم من صبحونه خورده بودم ولی سوزشی تو دلم بود. چیزی بهم گفت: «دل تنگی!» گفتم: «دل تنگ کی؟ من دلیلی واسه دل تنگی ندارم» گفت: «دل تنگ اون!» گفتم: «اشتباه می کنی. من فقط به دیدنش عادت کردم، همین» و وقتی بعد 4 روز تو رو دیدم، باز نمی دونم چرا با اونکه صبحونه نخورده بودم دلم نمی سوختو تموم روز دلم ی جوری بود، پر از ی حس خوب! و من هیچ حس خاصی نسبت بهت نداشتم، یا شاید تصورم این بود که حس خاصی ندارم.

نمی دونستم چه اتفاقی افتاده اما دلم می خواست همیشه و همه جا مرتب باشمو رفتارم به جا باشه. دلم می خواست بهتر از اون چیزی که هستم باشم، دلم می خواست تموم کارای خوبو انجام بدم. نمی دونی قرآن خوندنم برام لذته دیگه ای پیدا کرده بود، و نماز خوندنو حتی بو کردن ی گل سرخ. اتفاقی افتاده بود که دقیقا نمی دونستم چیه، هر چی بود اتفاق خوبی بود، چون تو من تحولی به سمت تکامل ایجاد کرده بود، و من می خواستم بهتر باشم.

و این بار که تو رفتی، موقتا، با اونکه می دونستم زود بر می گردی، اما دلتنگ بودمو می دونستم که دلتنگم. دلتنگ تو و حضورتو آرامشی که داشتی، دلتنگ خصلتای خوبتو حتی دلتنگ خنده هات. و این بار من حس خاصی نسبت بهت داشتم...آره، حس دوس داشتن. من تو رو دوس داشتم...و از روزی که این حسو شناختم آرامشی ندارمو حالا دلم می خواد باشی، با تموم اونکه آرامشمو گرفتی و من مدام به تو فک می کنم، و به تکاملو به خدا و به همه ی چیزای خوب...بدون هیچ چشمداشتی!

راستی میدونی، چن وقته به دردودلای عاشقونه ی آدما گوش می کنم، ولی دیگه نه می حندم ونه به سفینه اهمیت می دم!

« من فهمیدم که دوس داشته شدن هیچ، اما دوس داشتن همه چیزه، وبیشتر از اون اینو باور دارم که اونچه هستی ما رو پر معنیو شاد می کنه، چیزی جز احساساتو عاطفه هامون نیس...پس کسی خوشبخته که بتونه عشق بورزه.»- هرمان هسه.

خاله بازی

دختر، پسر؛ داریم هی تاب می خوریم توی این واژه هایی که از هم جدامون می کنه.

هیچ وقت خوابم نبرد به قصه هایی که برام می خوندند توی بچگی؛ همون وقتی که با همین شمایی که شدید واژه ی نامانوس این روزهام؛ که وقتی از کنارتون رد میشم، باید سرمو پایین بندازم که مثلا تموم حیا همینه، می نشستم کنار کوچه؛ توی زیر پله هامون و خاله بازی می کردیم و چقدرم بزرگترا ذوق می کردند که من مادر شدمو تو پدر.

اصلا جای گله نیس؛ اما کاش هنوز مثه همون وقتا که توی بازیای بچه گونمون نگران می شدین که خانوم خونه چرا دیر کرده یا چرا حالش خوب نیس، نگران حالای من بودید، نگران دختری که خوندینشو صادقونه پا گذاش به بازی بزرگونتون.

حالا که منو واسه شما نخواستن من باید برمو خودمو گم کنم تا شما همون طور که می خوان خوشبخت بشید و شما سکوت می کنین.

بزرگ شدیم، بزرگ شدین و تو مثه آدم بزرگا چه باوقار و آروم مثه بچه های خوب! و من چه بی تابو چه ناشکیب مثه بچه های بد! رفتنتونو به تماشا نشستم.

نمی دونم، دارم تمرین می کنم صبور باشم. دارم سعی می کنم آفتاب مهربانیتون و مهتاب صورتتون رو فراموش کنم. از من دلگیر نشید. من هم باید برا خودم خانومی بشم، باید بشینم به انتظار سوار آرزوهام.

شما رو به خدا حالا که میرین تموم این خاطره ها رو با خودتون ببرین؛ تموم این دفترای نقاشیم رو که توش می نشستین و عکس اون خونه رو می کشیدین با دو خط موازی که جاده ای بود انگار به سمت چشمای من- شما و دختر و پسری که...نرسیدن، نرسیدیم.

یادتون باشه حالا که میرین دلتون تنگ نشه برا بچگیاتون؛ یادتون باشه توی خاله بازی این روزاتون من همسایتونم نمیشم.

خداحافظ پسرکِ روزهای دلخوشی...

مهم اینه که بچه آدم باشه!

هممون می دونیم و به این موضوع واقفیم که « دختر و پسر نداره، مهم اینه که بچه آدم باشه! » پس منم با بی طرفی کامل به مقایسه ی انواع و اقسام این موجود مهم می پردازم:

پیش از دبستان

دختر و پسر: تو این مقطع دختر و پسر فرقی نداره و بچه باید سالم باشه. تو چنین مقطعی، نوزاد و بعد اون کودک، با اساسی ترین و حیاتی ترین پرسشای زندگیش آشنا میشه؛ پرسشایی مثه «بگو مامان»، «آهان! گفتی بابا، درسته عزیزم؟!»، «تو واسه چی اول گفتی بابا گل من؟! » و کم کم پرسشایی مثه « بگو ببینم، مامانو چن تا دوس داری؟ »، « بابا رو چی؟ عمه رو؟! خاله، عمو...دایی...و...؟!»، «بزرگ شدی می خوای چیکاره بشی؟» (حالا بگذریم که این بچه تموم سعیشو به کار بگیره، حداکثر شیش سالو نیمشه و چه می دونه اصلا بزرگ شدی یعنی تقریبا چقدر شدی؟!)

علایق: ...(عذر می خوام مزاحم می شم ولی اگه شما یادتونه تو شیش ماهگی به چی علاقه داشتین ما رو هم خبر کنین!)

مشاغل مورد علاقه: ؟!

دبستان

دختر و پسر: تو این حالت هم دختر و پسر فرقی نداره و مهم اینه که بچه ... ببخشید کودک با مدرسه ارتباط برقرار کنه. تو این مقطع کودک با پرسشایی مثه «مدرسه رو دوس داری؟ چن تا؟»، «خانوم معلمو چی؟»، «چن تا بیست گرفتی؟»، «چرا بیست گرفتی؟»، «چرا چن تا بیست گرفتی!» و...مواجه است.

علایق: مامان و بابا، خانوم معلم، مدرسه، درس، ریاضی(؟!).

مشاغل مورد علاقه: خلبانی، پزشکی (ی همچین چیزایی).

دبیرستان

الف) دختر: تو چنین مقطعی دخترا تبدیل می شن به ی جور «من دیگه بزرگ شدم مکرر. ترکیبی از عکس، پوستر، کامپیوتر، دکه روزنامه فروشی، و «ی کمی هم درس بخون». پرسشای مهمی که باهاش مواجه میشن عبارتند از: «تو چرا افت تحصیلی پیدا کردی؟»، «تو چرا تازگیا اینقدر جلوی آینه ایی؟!»، «گوشی تلفن کو؟!!»

علایق: آشنایی با انواع و اقسام دوستا، دلتنگی برای انواع و اقسام دوستا، انواع چت روما، CD، گوشی تلفن، موسیقی و...

مشاغل مورد علاقه: بازیگری، نوازندگی و حالا شایدم پزشکی!

ب) پسر: ترکیبی از «تودیگه مرد شدی»، «پسرم دیگه بزرگ شده»، «آخه پسر تو کی می خوای بزرگ بشی؟»، «پسرم، می خوای در آینده ی نزدیک بزرگ بشی یا آینده ی دور؟!» افه، رو کم کنی، فوتبال، فوتبال، فوتبال، تریپ رفیق بازی و معرفتو اینا.

علایق: رفیق، فوتبال، منچستر، یوونتوس، بایرن (البته از سایر تیمای از قلم افتاده معذرت!)، ایضا موارد بالا.

مشاغل مورد علاقه: بازیگری، خوانندگی، شغل نون و آبدار... همون شغل نون و آبدار.

پیش دانشگاهی

باز هم دختر و پسر فرقی نداره، اغلب تو این مقطع هر دو گروه شکل اضطراب میشن. ی چیزی تو مایه های «گنجشکِ نگرانِ آینده و در عین حال عصبی!» همچنین در دو حالت عزیزان حال خود را درک نمی کنند: یکی زمانی که درسا زیاده، وقت هم که کمه، پس دوستان حال عصب دارن؛ دیگه زمانی که در گیرند، چون درسا رو خوندن ولی می ترسن فراموششون بشه! ترکیبی از کتاب، جزوه، تست، کنکور، زندگی، درس، درس= همه ی بقیه ی زندگی و مثه اینا.

علایق: یادگیری روشای تست زدن تو سه سوت، دو سوت ونیم و کمتر، دانشگاه و اینا...

مشاغل مورد علاقه:

دختر: پزشکی، مهندسی، «هر چی قبول بشم»، «وای خدا نکنه قبول نشم!»

پسر: مبارزه با سربازی، مهندسی، پزشکی و...

دانشگاه

و بازم دختر و پسر فرقی نداره: ترکیبی از جزوه، «عطر گلای بهاری»، «عشقمون کاشکی همین جوری بمونه!» و... پرسشای متداول: «عشق یعنی چی؟!!»، «کلاس تشکیل نمیشه؟»، «عشق یا ثروت، مسئله کدام است؟»، «(با ناز خونده بشه لطفا) فعلا می خوام درسمو ادامه بدم (آره دیگه؟!)»

علایق:

دختر: بوفه ی دانشگاه، ردیف جلوی کلاس، دو دَر نمودن کلاس و...

پسر: ایضا بوفه، ردیف آخر کلاس، ایضا دو دَر نمودن کلاس...

مشاغل مورد علاقه:

دختر: شغل پر درآمد، شغل High Class و...

پسر: شغل مناسب و پردرآمد...شغل مناسب...شغل.

عشق متجدد

وقتی دلم را در پستوی زندگی میان نگاه تو و در میان زمان سرد تجدد یافته جا گذاشتم قلبم مشت خونینی به مغز من زد و من هر تپشش را به رخ دقایق می کشم. وقتی میان بودن و نبودن عشق را انتخاب کردم و با قاصدک و رقص شاپرک زیستن را آموختم فهمیدم که کلامی نیست فقط عشق است و بس...من پرواز را از کبک بی بال آموختم یاد گرفتم می شود با همه ی تلخی ها با همه ی کبودی که میان هر پنج حرف زندگی قدم می زند باز هم سپید دید باز هم غربت ها را پر از ستاره کرد...داشتم از دیروز می گفتم که یک آن به امروز جان داد و با فردا جدال کرد...وقتی میان این همه خطوط گم شدم خطوط بودن و شاید هم نبودن نمی دانم کدام بخش این زندگی من جان گرفت شاید عشق...شاید بودنش بود که مرا نیز به دنبال خود کشید شاید...!

به قول دخترک حرف فروش...چه طور می شود میان این همه صفر و یک گم شد وگفت عاشقم!!! می شود...!... شاید این ها بهانه ایست!...شاید باور مهم است نه غربتی که میان این صفرها و یک ها قدم می زند، شاید عشق است که مشت می زند، عدد نمی شناسد و مجاز را از حقیقت تشخیص نمی دهد. فقط می گوید دل بهانه نگیر تو محکوم هستی، محکوم به دلدادگی!...

سلام های دختر همسایه که Hi است یا Hello و پسرک همسایه که در قبال خداحافظی یکBY تحویل می دهد همه بوی تمدن می دهد...!!...شاید هم تجدد!!

تجدد یا تمدنی که هنوز نفهمیدیم از کجا پا به زندگی بی ریا و ساده و به قول آنطرفی ها ایرونی ما گذاشت...

من هنوز نفهمیدم ایرانی هستم یا ایرونی!!!

فقط می دانم میان این همه صفر و یک و شاید همان تجدد گم شدم! فقط خط خطی می کنم، می نویسم و اشک هایم بیشتر شبیه بهت است تا قطره. این ها همه نشان تمدن است؟!

وقتی دل من پر است و فریاد می زند، کسی صدای این فریاد گوش خراش را نمی شنود مگر خط های دفترم و خودکاری که بی رنگ می نویسد، هر چقدر بیشتر فشار می دهم کم رنگ تر می نویسد...

کسی چه می داند درد پسرک سیگار فروش محلمان چیست!

و یا دختری که گل را بهانه ای برای زندگی می داند می فروشد و زندگی می کند!

هوس آش نذری همسایه دارم اما....!

من احساس می کنم بهانه ام برای بودن فقط خداست...فقط تو...و فقط دوست داشتن هاست...نه تجدد و تمدنی که عشق را نیز در گیر آن می کند و به انسان ها می فهماند هوس بهتر از عشق است!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

چند وقت و اندیست که فقط از عشق گفتم، نه کمتر نه بیشتر. این بار نیز از عشق گفتم، اما عشق بی ریا، نه عشق متجدد!! نه Love !!

Can't Repeat

I woke the other day

And saw my world has changed but tomorrow's wishful thinking

The past is over

I can't hold onto what's been done

I can't grab onto what's to come

I'm just wishing I could stop, But

And, Life goes on

Come of age, Can't hold on

Turn the page, Time rolls on

Wipe these eyes

Yesterday laughs

Tomorrow cries

Memories are bittersweet

The good times we can't repeat and we can never get them back

Those days are gone

Now we must move ahead

Despite our fear and dread

We're all just wishing we could stop, But

Life goes on, Come of age

Can't hold on

Turn the page

Time rolls on, Wipe your eyes

Yesterday laughs

Tomorrow cries

With all our joys and fears

Wrapped in forgotten years

The past is laughing as today just slips away

Time tears down what we've made

And sets another stage

And I'm just wishing we could stop

Life goes on

Come of age

Can't hold on

Turn the page, Time rolls on

Wipe these eyes

Yesterday laughs,

Tomorrow cries...

چه کنیم که بهمان گیر ندهند

اینکه چرا چت می کنیم، سوالیه که بزرگترهامون همیشه می پرسن. از نظر اونا انسان عاقل و بالغ- که البته ما هم باید جزو اونا باشیم- نه تنها دست به چنین کارای بیهوده ای نمیزنه، بلکه وقتش رو صرف امور مهم تری مثل تلفن زدن- البته در مورد مادرای عزیز- وبیرون رفتن و گپ زدن- در مورد پدرای گرامی- میکنه.

اگه این انسان خوشبخت! زمانی دچار عارضه ی وقت اضافه بشه- که البته بعیده- می تونه بخوابه یا مطالعه کنه یا تلویزیون تماشا کنه و خلاصه هزار و یک انتخاب دیگه داشته باشه ولی چت نکنه. انگار چت کردن آنچنان گناه عظیمیه که مرتکبشو باید به جای شستن، خاک مال کرد. آره، درست خوندین، خاک مال، اونم هفت بار!

این حرفا البته حرفای پدربزرگ یا مادربزرگ نیست. این بندهای خدا همیشه با چیزای جدیده زندگی امروزی با عنونانایی مثه جل الخالق یا به حق چیزای ندیده و نشنیده یا عجیبه! روبرو می شن و کاری به کار نوه هاشون که ما باشیم، ندارن؛ بلکه این پدر مادرای امروزی و صد البته مدرن و رایانه دیده هستن که با چت مخالفن. من به عنوان کسی که چت میکنه دنبال بررسی و علت یابی این مخالفت نیستم بلکه فقط و فقط می خوام بگم که وقتی چت می کنم، انگار سوهان به روی پدر مادرم می کشم یا با چاقوی کند، رگای گردنشون رو می برم، این قدر که واکنشاشون تنده و شدیده!

از نظر پدر من خوندن کتابای بنجل و پاورقیای بی ارزش که من می تونم آخرشونو از صفحه ی پنجمش حدس بزنم یا تماشای فیلمای هندی خسته کننده به چت کردن ارجحیت داره. نظر مادر عزیزم اینه که صحبت کردن با خاله های عزیز و دیگر بستگان گرامی به اشغال کردن تلفن برای استفاده از اینترنتو چت کردن خیلی بیشتر می ارزه.

فاجعه زمانی عمیق تر می شه که متوجه می شیم از نظر عزیزان بزرگ تر و چند پیراهن بیشتر پاره کرده، هر گونه استفاده ای از اینترنت یعنی چت کردن! حالا فرقی نمی کنه این استفاده خواندن نشریه ایی الکترونیک باشد یا دیدن صفحات روزنامه ها! یا هر غلط دیگه ای که به قول حضرت والد گرامی انجام می دم. به هر حال استفاده از اینترنت یعنی چت کردن!

این همه نوشتم تا از عدم درک علت چت کردن بگم اما حالا که نگاه می کنم، می بینم تا اینجا هیچی راجع به علت اصلی این مطلب یعنی چت کردن نگفتم و این مورد شاید واسه پدر و مادرا و بقیه ی بزرگترا از رئیس گرفته تا خواهر بزرگترمون! هم چنان مغفول بمونه و در جهل مرکب بمونن!

توصیه ی من به شما عزیزان دختر و پسری که تا اینجا این مطلب بی سروته رو تحمل کردین اینه که سعی کنین تو محیطی آروم و بدون دغدغه - برای پسرا بعد انجام تکالیفو بعد از ی ساعت دست به سینه نشستن و واسه دخترا بعد شستن ظرفا ( حالا بی خیال فمینیست بازی! البته خودم از این کارا نمی کنماااا) و مرتب کردن اتاقو از این جور کارا- به مشخص کردن  مزایای چت کردن بپردازید.

پسرا می تونن از حل تکالیف درسی و یاد گرفتن کاراته و بوکس و تبادل نظر راجع به مسائل بی خطر مثه فوتبال و باز هم فوتبال – البته اگه پدرتون فوتبالو دوس داره!- و...در محیط چت صحبت کنن و دخترا هم می تونن ایضا مثه پسرا از حل تکالیف درسی گرفته تا طریقه ی درست کمک کردن تو کارای خونه و صد البته آشپزی برای کمک به مادر گرامی و اینکه چت کردن با دخترای تازه ازدواج کرده، بختو باز می کنه، صحبت کنن.

برای اینکه بزرگترای عزیز درکه بهتری از چت کردن پیدا کنن، می تونین با دست خودتون براشون آی دی باز کنین و باهاشون چت کنینو یا اجازه بدین تا با همسرشون یا بزرگتر دیگه ای چت کنن. البته تو این روش خطراتی وجود داره که به عنوان مثال می شه از دیگه غذا درست نکردن و خونه تمیز نکردن و به بچه ها توجه نکردن در مورد بزرگترای خانم! و سرکار نرفتن و اخراج شدن و دعوا با همسر در مورد بزرگترای آقا! اشاره کرد.

البته اگه همه ی این راها رو رفتینو بازم از چت کردن با دوست هم جنستون محروم شدین، می تونین خودتون رو به افسردگی بزنین تا شما رو پیش مشاور یا روانشناس ببرنو بعد با چپکی خوندن نتایج آزمون رورشاخ و دری وری گفتن مشاور محترم به این نتیجه برسه که شما به چته فوری نیاز دارین و به خانواده ی محترمتون بگه که زودتر شما رو به ی کافی نت برسونن تا شفای عاجل حاصل کنین!

نکته آخر اینه که به بزرگترای سبز سرزمین سبزمون باید گفت که همین مخالفتا و عدم درک کردناست که باعث می شه جوونای امروزی به سمت هزار مسئله ی مصیبت بار پیش برن؛ از اعتیاد گرفته تا قرصای اکستازیو هزار جور درد و مرض دیگه که البته همش فقط از مخالفت با چت کردن ناشی نمیشه.

خلاصه ی کلام این که از ما می شنوین، چت کردن بهترین، مفید ترین، با کلاس ترین و همه چی ترین راه برای پر کردن اوقات فراغته و اگه خدایی نکرده، چت نکرده از دنیا برین، نصف و بلکه سه چهارم و بلکه بیشتر عمرتون بر فناست.